“Ik weet niet meer wie ik ben…”

10 jaar was ze toen ik haar ontmoette. In het intakeformulier stond: “Ik weet niet meer wie ik ben. Ik probeer het voor iedereen goed te doen en dat maakt me zo moe. Ik ben bang dat anderen me anders niet leuk meer vinden.” Dit had ze tegen haar moeder gezegd en zij twijfelde geen moment en stuurde mij een mail.

Herkenning

Als ze voor me zit zie ik een meisje met pit, vol levenslust en enthousiasme. Ze praat makkelijk en ik bewonder de manier waarop ze de dingen onder woorden weet te brengen en naar zichzelf kan kijken. Ze komt sterk en stoer over. Daar doorheen voel ik onzekerheid over wie ze is, verwarring en eenzaamheid. Haar ouders vertellen me hoe ze bij iedere situatie afweegt wat er van haar wordt verwacht of hoe ze zich zou moeten gedragen. Dat ze dit niet volhoudt en uiteindelijk boos of verdrietig wordt en reageert vanuit deze emoties op anderen. Hoe ze dan zelf weer verdrietig wordt omdat ze bang is dat anderen haar daarom niet aardig vinden. Een eindeloze spiraal waar ze niet uit kan ontsnappen. Het verhaal raakt me. Dit meisje raakt me. Ik zie mezelf in haar. Ik herken de worstelingen, de pijn, de frustraties. Het onvermogen en onbegrip. Haar mooie gevoeligheid die haar gruwelijk in de weg zit. Die ze dagelijks ervaart als een enorme last. Ik mag haar helpen alles in haarzelf te leren omarmen. Dat ze goed is zoals ze is. Maar eerst mogen we op zoek naar wie ze is. Zelf zegt ze: “Ik wil mezelf terugvinden…”

Jezelf niet zijn 

In de eerste coachingsessie werken we samen aan haar zelfbeeld en we gaan op zoek naar haar verschillende kanten. Ze ontdekt er een heleboel. Verloren staart ze naar het blad waar ze staan beschreven: “Het zijn er zoveel, ik wou dat ik er minder had, ik vind het lastig om zoveel te voelen.” Met een playmobil poppetje dat symbool staat voor haarzelf hopt ze van de ene ‘ik’ naar de andere. Ze ontdekt dat het eigenlijk best wel fijn is om zoveel kanten te hebben. Zo heb je altijd de keuze welke kant (kwaliteit) je inzet om je bijvoorbeeld beter te voelen of tot andere oplossingen te komen. Eén van haar kanten heeft ze omschreven als ‘mijn niet ik’. “Kun je dat zijn: niet jezelf?” vraag ik haar. Ze denkt van wel en zegt dat ze zich dan echt zo voelt. We zoeken samen naar een voorwerp dat symbool staat voor dat gevoel. Het wordt een veer. Deze leggen we op ‘mijn niet ik’. Samen met de veer loopt ze met haar poppetje nogmaals over al haar ikken. “Ze bestaat niet!” roep ze enthousiast uit, “Het is maar een gevoel!” Het wordt haar duidelijk dat ze altijd iets is. Dat je niet niks kunt zijn.

Van binnen naar buiten 

De daaropvolgende sessies werken we aan het leegmaken van haar volle hoofd, het reduceren van prikkels, je eigen ruimte voelen en bewaken, grenzen aangeven, jezelf afschermen en rust vinden in jezelf. We onderzoeken haar gevoeligheid als kwaliteit en als valkuil, brengen haar boosheid in kaart en vinden voor haar helpende manieren om de boosheid te laten zakken. Ze ontdekt haar kwaliteiten en innerlijke kracht die haar kunnen helpen bij haar gevoelige kant. “Welke kwaliteit kun je goed gebruiken op moeilijke momenten?” Ze denkt even na en zegt kordaat: “De kwaliteit moedig. Als ik dingen moeilijk vind ga ik in mezelf kruipen, maar ik moet juist meer openstaan.” Wat een wijsheid voor een meisje van 10.

Bewust jezelf zijn 

Als de dag is aangebroken dat we afscheid van elkaar nemen, zit ze voor de laatste keer voor me. Het beeld ontroert me. Ze is nog steeds enthousiast, levenslustig en vol pit. Ze praat met hetzelfde gemak over haar gedachten en gevoelens. Met het verschil dat ze dat nu zelf ook weet en voelt. Ze heeft haar gevoeligheid leren kennen en vooral leren erkennen. Ze vecht er niet meer tegen. Ze is er niet meer bang voor. Ze kruipt steeds meer uit haar schulp, juist op de momenten die moeilijk zijn, en beslist dan zelf haar weg. Luistert veel minder naar anderen en laat verwachtingen meer los. Het mooiste van alles: ze heeft het zelf gedaan. Alle antwoorden zaten allang in haarzelf. Ik heb haar alleen geholpen ze naar boven te halen. Ik mocht haar begeleiden om te laten zien wat voor prachtmeid ze is. Zodat ze haar pad kan vervolgen. Wat ben ik trots, dankbaar en blij. Weer een kind teruggebracht naar zichzelf. Hoe jonger, hoe beter. Ikzelf begon aan de weg terug op mijn 34e. Hoe dan ook: beter laat dan nooit.

Geschreven door: Myra

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *