Liefdevol scheiden

Mijn leven stond op z’n kop, in de periode voor de scheiding. Emoties gingen alle kanten op. Wie ben ik om mijn kinderen te ontnemen wat hen het meest lief is? Ik dacht dat ik het nooit zou kunnen. Mijn kinderen vertellen dat we gingen scheiden is het moeilijkste wat ik heb moeten doen in mijn leven. Ik was me ervan bewust dat dit gesprek een blijvende herinnering zou geven bij mijn kinderen. En de impact was groot. Hun intense verdriet en onbegrip sloegen een gat in mijn hart. We praatten, huilden, knuffelden. Er leek geen einde te komen aan dat moment. Totdat de veerkracht opspeelde en mijn kinderen vonden dat ze genoeg hadden gehuild. Over op de orde van de dag.

Ik ben dankbaar dat mijn ex-partner en ik de boodschap van de scheiding samen goed hebben voorbereid en verteld aan de kinderen. Vanuit onze gezamenlijke liefde voor onze kinderen gaf dit uiteindelijk duidelijkheid en rust. Zodat de overgang van één gezin naar 2 gezinnen harmonieus kon verlopen. En we onze kinderen kunnen blijven bieden waar ze recht op hebben: een liefdevolle ouderschapsrelatie.

Negatieve communicatiepatronen

De communicatie tijdens onze scheiding is niet altijd vlekkeloos verlopen. Je ontkomt er soms niet aan dat je eigen emoties opspelen en er negatieve confrontaties ontstaan. Helaas gebeurde dit ook wel eens in het bijzijn van mijn kinderen. Achteraf kon ik me daar ongelofelijk slecht over voelen. Vanuit onze ingesleten patronen haalden we niet het beste in elkaar omhoog. Nog steeds gaat het wel eens mis, al trap ik nu niet meer in de valkuil van de oneindige discussie. Ik kies wat eerder voor de afstand en slik mijn woorden in. Toch hangt de irritatie dan al in de lucht en dat merken onze kinderen feilloos op. Meestal volgt dan een reactie als: “Pffff…hou eens op met ruzie maken, jullie zijn nu toch gescheiden!”

Binnenwereld

Onze zoon en dochter gingen ieder op hun eigen manier om met de scheiding. Mijn dochter van destijds 5 jaar huilde in het begin meer dan normaal. Haar verdriet kwam vaak uit het niets. En voor het slapen gaan was ze onrustig. Ze vroeg me elke avond om een meditatieverhaal voor te lezen zodat haar hoofdje en lijfje rustig konden worden. In haar liefde voor knutselen uitte ze haar gevoel van gemis. Lange tijd tekende ze het gezin bij elkaar in allerlei varianten. Mijn hart brak steeds opnieuw als ik haar werkstukjes uit haar schooltasje haalde en onze 4 namen zag staan met daaromheen een heleboel hartjes.

Mijn zoon (destijds 8 jaar) leek het in eerste instantie weg te stoppen. Hij praatte er niet over en was kortaf of stil als ik vroeg hoe hij zich voelde of wat hij van de scheiding vond. Nadat we de boodschap van onze scheiding bekend hadden gemaakt, had hij onophoudelijk “Ik wil het niet!” geroepen en ik dacht dat hij de scheiding ontkende. Hoe meer de tijd verstreek, hoe meer hij erover ging praten. Hij stelde me vragen. Zo wilde hij weten wat er was misgegaan tussen mij en zijn vader. Waarom we niet meer verliefd waren. Tijdens één van onze gesprekjes onthulde hij me zijn grootste angst: “Ik wil geen stiefvader of stiefmoeder!” In zijn koppie zou papa of mama vervangen worden door iemand anders en dit had hem zo bang gemaakt. Anders dan zijn zus leed hij in stilte.

In gesprek blijven

Nog regelmatig heb ik gesprekjes met mijn kinderen over de scheiding. Ik vraag of papa en mama het goed doen of dat we nog dingen anders kunnen doen. Ook praten we over alle veranderingen en de gevoelens die we hebben over de scheiding. Tijdens één van onze gesprekjes zei mijn zoon: “Mama, ik vind het zo fijn dat ik je altijd kan bellen, ook al ben ik dan bij papa.” Zijn zusje vulde hem aan: “En ik kan zo naar jou toe fietsen om samen een kopje thee te drinken!” Op die momenten ben ik er trots op hoe mijn ex-partner en ik het doen voor onze kinderen. Dat er altijd ruimte is om contact te hebben met de ander. Dat we over en weer foto’s doorsturen over grappige, belangrijke of leuke momenten in hun leven en dat we elkaar informeren over hun ontwikkeling. Onze kinderen pikken deze wederzijdse betrokkenheid op en dat geeft hen rust en vertrouwen.

Geschreven door: Myra

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

error: Deze content is beschermd door innermoodz